Het is aan het begin van deze eeuw. Ik merk dat mijn hart betere keuzes in zich heeft dan mijn hoofd en ego. En dus besluit ik mijn hart de leiding te geven over wie ik ben. Stiekem hoop ik dat het daarmee klaar is.

Niets blijkt minder waar.

Het pruttelen van hoofd en ego slaat om in brullen. Zo hard brullen, dat zij mijn hart volledig overstemmen. Ik voel mijn hart niet meer, ik zie het niet  en ik hoor het niet. De gedachtentrein in mijn hoofd claimt de boventoon. Het ego in mijn buik zaait twijfel en minderwaardigheid: "Wie denk je wel dat je bent? Jij weet toch veel beter dan dat?"

Dat was het moment waarop ik voor het eerst begreep wat er werkelijk aan de hand was. Niet dat mijn hart zweeg — het was er altijd. Maar er was iets anders dat veel harder praatte. Een stoorzender, die dag na dag onjuiste informatie uitzond over wie ik werkelijk was.

De stoorzender ontdekken

Ik begon te begrijpen dat er een stoorzender in jezelf zit. Een stoorzender die flink wordt versterkt door bijvoorbeeld drukte om me heen, fysieke pijn en de meningen van anderen. Hoe meer ruis er was, hoe minder ik mezelf hoorde.

Dit ervoer ik aan den lijve toen ik jaren later bezig was met het schrijven van de training "Je oorspronkelijke zelf hervinden". Op het moment dat ik overwoog die training online te zetten, gierden de zenuwen door mijn buik. Ik vluchtte de tuin in. En 's avonds, toen ik besloot het nog maar een week uit te stellen, laaide er pijn in mijn rug en bekken op — onuitstaanbaar fel. Ego en hoofd gingen daardoor nog meer in de weerstand tegen het online zetten van de training. Toch besloot ik vanuit mijn hart te luisteren naar de pijn. De pijnplek gaf me aan dat ik mijn ware zelf krampachtig inhield. Oeps. “Het zal bevrijdend werken om je ware zelf naar buiten te brengen”. Zodra ik besloot er wél voor te gaan, zakte de pijn weg.

Pijn liet de stoorzender harder klinken dan ooit, maar door ernaar te luisteren verzachtte de pijn en werkte ze niet meer als versterker. Ook zaken als drukte en twijfel zijn versterkers van de stoorzender.

De volgorde ontdekken

Wat ik gaandeweg ontdekte — en dat kostte jaren — is dat je de stoorzender niet kunt ontmantelen zolang de versterkers ervan nog op vol volume staan. Ik had dat zelf geprobeerd: rechtstreeks aan de slag gaan met oude patronen en onjuiste zelfbeelden, zonder eerst de rust te hebben gecreëerd om ze neutraal te kunnen bekijken. Het werkte niet. Hoofd en ego vonden er van alles van. Ze analyseerden, relativeerden, oordeelden. In al die drukte van binnenin was de stem van mijn hart nauwelijks te horen — waardoor ik juist meer meeging in de verhalen van hoofd en ego, in plaats van minder.

Langzaam drong het tot me door: niet wát je aanpakt maakt het verschil, maar in welke volgorde. Eerst moet je je afstemmen op de stem van je pure ik — die leren horen, herkennen en volgen, ook als hoofd en ego protesteren. Pas daarna heeft het zin om de versterkers van de stoorzender uit te zetten: de drukte, de pijn, de invloed van anderen. En pas als die versterkers zijn uitgezet, kun je de stoorzender zelf ontmantelen — rustig, neutraal en zonder oordeel, omdat je niet meer wordt meegesleurd door de verhalen van hoofd en ego.

Probeer je die volgorde om te draaien, dan gaan de versterkers alleen maar harder werken. Dat had ik aan den lijve ondervonden.

Een belletje

Wat mij het meest hielp in dat proces was iets heel eenvoudigs. Op een gegeven moment vroeg ik mijn hart om mij duidelijk te maken wanneer ik het niet volgde. Wat er daarna gebeurde was subtiel maar krachtig: er ging een belletje af. Elke keer als ik achter mijn hoofd of ego aan rende, klonk er van binnenuit de vraag: "Is dit wie je werkelijk bent?"

Dat belletje leerde me onderscheid te maken tussen de stem van mijn ware ik en de verhalen van de stoorzender. Het gaf me de gelegenheid om nee te zeggen tegen gedachten en gevoelens van hoofd en ego die vanuit de stoorzender kwamen. Door nee te zeggen tegen ego en gedachtenpatronen die het werkelijke zelf niet dienen, lukte het me om steeds alerter op het belletje te reageren. Zo werden hoofd en ego stiller. Hierdoor kon ik steeds sneller terugkeren naar wie ik werkelijk ben.

Een ding dat mij daarbij enorm heeft geholpen — en dat heb ik dan ook in de methode opgenomen — dat is de betrokkenheid van de Oerbron. De ongeschapen Basisenergie waaruit alles is ontstaan. Ik ontdekte dat de reis naar binnen zoveel gemakkelijker verloopt als je die verbinding aangaat. Niet omdat het moet, maar omdat het steun geeft. Het is alsof je de weg naar binnen niet alleen hoeft te gaan.

Van persoonlijke zoektocht naar werkboek

Al die ervaringen samen — de ontdekking van de stoorzender, de rol van de versterkers, de juiste volgorde, de hulp van de Oerbron — vormden langzaam de methode die uiteindelijk in Mijn Pure Ik is terechtgekomen.

De oefeningen in het boek zijn niet bedacht achter een bureau. Ze zijn ontstaan uit mijn eigen zoektocht, uitgetest in de praktijk en verfijnd over vele jaren. Met één doel: dat jij de weg naar jouw pure ik kunt vinden — sneller en met meer gemak dan ik destijds had.

Meer weten over Mijn pure ik bekijk de boekenpagina

Benieuwd naar hoe de methode werkt? Lees de uitleg op de methode-pagina