Het is 2004 en ik was er klaar mee. Klaar met alleen zijn. Niet dat alleen zijn erg was — het zou gewoon zoveel leuker zijn met een partner. Op dat moment belde een vriendin. Wat ze zei, veranderde alles.

"Vraag het één keer. En vertrouw dan dat het goed komt."

Ik besloot het te proberen.

Eén vraag aan de Oerbron

Ik vroeg de Oerbron — de universele bron van zuivere basisenergie waaruit alles is ontstaan — om een partner op mijn pad te zetten. Iemand om langere tijd mijn leven mee te delen, indien dat voor mijn hoogste goed was. Daar liet ik het bij. Geen herhalen, geen twijfelen. Gewoon vertrouwen.

Zo'n twee weken later kreeg ik een enorme aandrang om bij een vriendin op verjaardagsbezoek te gaan. Ik ging eigenlijk bijna nooit naar haar verjaardag, maar het idee bleef maar rondspoken. Ze was de volgend dag jarig, dus besloot ik om haar 's ochtends direct maar te bezoeken. Omdat mijn ouders in hetzelfde dorp woonden, vroeg ik of ik daarna bij hen kan aanschuiven voor het middageten, en dat kon.

De dag die steeds maar uitliep

Alles liep die dag mis. Als ik wakker wordt blijkt het veel later dan ik dacht en ik kon maar niet op gang komen. Omdat het al zo laat is besloot ik eerst maar bij mijn ouders aan te schuiven en daarna op verjaardagsvisite te gaan. Maar ik ging even languit op de bank en viel als een blok in slaap. Daarna had mijn moeder de thee klaar, dus ach, vooruit, ik bleef theedrinken. Mijn vriendin wist toch niet dat ik van plan was te komen, dus bedacht ik om dan maar niet meer te gaan. Ik deed nog een boodschapje in de plaatselijke supermarkt, maar voelde daar opeens een enorme aandrang om alsnog op verjaardagsbezoek te gaan. Uiteindelijk reed ik half vijf het parkeerterrein bij het huis van mijn vriendin op.

Al lachend om mezelf stap ik uit de auto. Ik had het vanochtend te laat gevonden om nog langs te gaan, maar uiteindelijk kwam ik nu alsnog best laat op de middag aan.

En toen hoorde ik een stem

Dan opeens, als uit het niets, hoorde ik een heldere stem naast me die zei: "Als iemand je nu om een blinddate vraagt, dan moet je "ja" zeggen". Mijn binnenste vertrouwde er direct op. Ik was vervuld van vreugde — ik deed niet aan blinddates, maar was al wel aan het dubben of internetdaten misschien het antwoord was op mijn eerdere vraag. Dit paste in datzelfde straatje. Spannend, wie zou ik daar binnen in dat huis ontmoeten?

Eenmaal binnen is daar, tot mijn verwondering, alleen haar familie en haar nieuwe, sympathieke  vriend. Ik voelde me enigszins teleurgesteld, maar liet de moed niet zakken.

De onverwachte vraag

Een half uur later ging de telefoon. Een vriend van die nieuwe vriend belt om mijn vriendin te feliciteren en babbelde daarna door met de vriend. Na een tijdje hoorde ik:: "Zal ik vragen of ze met jou op blinddate wil?" Ik kon mijn oren niet geloven toen hij vervolgens werkelijk die vraag aan mij stelde.

Mijn vriendin kon het vervolgens niet geloven toen ik zonder pardon "ja" zei en mijn telefoonnummer gaf. Zo ongebruikelijk was dit voor mij.

Zo werkt vertrouwen op je pure ik

Inmiddels zijn die beller en ik bijna 20 jaar getrouwd en hebben we twee geweldige kinderen.

Dit alles door één keer te vragen aan de Oerbron. Te vertrouwen dat die vraag werd gehoord. En gehoor te geven aan mijn pure ik — die de connectie met de Oerborn heeft en mij die dag stap voor stap leidde, ook toen alles anders liep dan gepland.

Dat is precies wat ik bedoel als ik schrijf over je pure ik. Die stem was er altijd al. Het gaat erom dat je hem leert horen — en durft te volgen.

Wil je leren hoe je de stem van jouw pure ik helder en ongestoord kunt laten doorklinken? Lees meer over de methode van Mijn pure ik.

Of bekijk de boekpagina van Mijn pure ik.